سه چهار روزی هست که شروع شده. باز هم فصل هلو. چند نوع هلو و شلیل داریم که قبل از همه "هلوی شصت روزه" به بار می‌نشید. جمعه ۲۹ اردیبهشت (پریروز) با اهالی مزرعه برای چیدن هلوی شصت روزه وارد باغ شدیم و بدین ترتیب فصل هلو رسمأ کلید خورد.

از فصل پیش خاطرات خوشی به جا نمانده. کلأ کشاورزی و باغداری شغلی است که تابع سیاست "بگیر - نگیر" است.

قیمت‌ها در فصول مختلف ثبات ندارد. پارسال را نمی‌دانم یادتان هست یا نه؟ (+) وضعیت قیمت هلو به گونه‌ای شده بود که چیدن میوه‌ها هیچ توجیهی نداشت. قیمت هر کیلو هلو از قیمت تمام شده‌اش پایین‌تر آمده بود و بسیاری از باغداران میوه‌ها را روی شاخه‌ها رها کرده بودند.

و از حق نگذریم که سال‌هایی هم بود که هلو قیمت خیلی خوبی داشت و در این بین نه تنها باغداران منطقه بلکه بسیاری از مشاغل مرتبط نیز منتفع می‌شدند. 

نمی‌دانم چرا اینطور قیمت میوه بگیر نگیر دارد. یعنی نمی‌شود سیاستی اجرا شود که هم باغدار به یک سود معقول برسد و هم مصرف‌کننده نهایی میوه را به قیمت مناسب خریداری نماید و به قول معروف نه سیخ بسوزد و نه کباب؟

نمی‌شود کشاورزی کشورمان را از این وضعیت "بگیر - نگیر" درآوریم؟ قیمت‌ محصولات کشاورزی، باغی و دامی از ثبات نسبی برخوردار باشد و کشاورزان بتوانند درونمای امیدبخشی از آینده برای خود ترسیم کنند؟

پست مرتبط:

- ارزان چون محصول یک باغدار (خرداد ۱۳۹۰)

این روزها کمی تنبل شده‌ام. وبلاگنویسی را می‌گویم. آقا عماد دوست عزیزم (که اتفاقأ دیروز سالگرد تولدش هم بود و از همینجا تولدش را به او تبریک می‌گویم) در نظرات پست قبلی درست گفتند. وبلاگ‌نویسی عشق و علاقه و البته ابزار مناسب می‌خواهد. مدتی کامپیوترم مشکلی برایش پیدا شد. آن مشل مشکل دیگری را پدید آورد و همن باعث وقفه‌ای در وبلاگ‌نویسی شد. گزارش‌های تصویری یکی پس از دیگری بر زمین ماندند.

اینجا در مزرعه کارها هرگز بر زمین نمی‌مانند. تیم‌کندی، نشاء ، وجین و... اینها بر زمین نمی‌ماند. چیدن آلوچه بر زمین نمی‌ماند. فصل بهار است و کار. از اداره‌ی محل خدمت که به منزل می‌آیی بعد از اندکی استراحت باید بروی مزرعه و به اهالی‌اش کمک کنی.

یک گوشی جدید خریدم. با آن می‌توان از همان مزرعه پستی نوشت و منتشر کرد. اما امان از این بلاگفا. کلأ با موبایل جماعت میانه‌ی خوبی ندارد. نمی‌شود راحت در میز کارش مطلب نوشت و منتشر کرد. سخت و شاید غیر ممکن باشد. هر چند؛ کار ما سوختن و ساختن است!

سعی می‌کنم گزارش‌های تصویری این مدت را که مهمترین‌شان تیم کندی و نشاء شالی بود را در این چند روز به مرور منتشر کنم. عکس‌ها زیاد است و کم کردن حجم‌شان کمی وقت‌گیر. ولی این کاریست که قریب چهار سال است دارم در این وبلاگ انجام می‌دهم. دیگر نباید غر بزنم.

آه یعنی چهار سال گذشت؟ چه زود گذشت. عین برقی و بادی. این عمر است که می‌گذرد و ما گویی در خوابیم!

علی‌الحساب چند تا عکس از امروز، البته بعد از ظهر که از اداره‌ی محل خدمت برگشته و در مزرعه بودم. (با گوشی جدید):