| از "مديريت استراتژيک" تعاريف گوناگوني شده است. يکي از معروفترين آنها ، تعريف "فرد آر ديويد" از مديريت استراتژيک است : "مديريت استراتژيک هنر و علم تدوين ، اجرا و ارزيابي تصميمات وظيفه ايي چند گانه اي است که سازمان را قادر مي سازد به مقاصد خود دست يابد ( ديويد،1382 ،ص 24 ) . مديريت استراتژيک سه بخش اصلي دارد: تدوين ، اجرا و ارزيابي . اين سه بخش با يکديگر ارتباط متقابلي دارند و هر بخشي هم مراحل خاص خود را دارد:
بخش اول ) تدوين استراتژي : دراين بخش ابتدا ماموريت سازمان تعيين مي گردد و در ادامه عوامل داخلي و خارجي تاثير گذار بر سازمان مورد برسي قرار مي گيرند . با برسي عوامل داخلي و خارجي تاثير گذار ، فرصت ها ، تهديدها ، قوت ها و ضعف هاي سازمان پديدار مي گردد تا اساسي شود براي تعيين اهداف و استراتژي هاي سازمان در سطوح مختلف.
بخش دوم ) اجراي استراتژي : در اين بخش مي بايست استراتژي هايي که در مرحله اول تعيين گرديدند به اجرا درآيند. براي اين منظور سياست ها و اهداف در راستاي ماموريت و استراتژي ها تعيين مي شوند تا منابع سازمان بر اساس آنها تخصيص داده شوند. در ادامه در ساختار مناسبي و متناسب با فرهنگ سازمان هدايت مي شوند تا در نهايت استراتژي ها به اجرا درآيند.
بخش سوم ) ارزيابي استراتژي : در اين بخش تغييرات احتمالي عوامل اثر گذار داخلي و خارجي و آثار احتمالي آنها بر ماموريت ، اهداف و استراتژي ها و راه کارهاي اجرايي برثي مي گردد. همچنين در اين بخش مراحل قبلي مورد بازبيني قرار مي گيرد تا در نهايت نتايج بدست آمده و نحوه دستيابي به عملکرد مورد ارزيابي قرار گرفته و انحرافات احتمالي شناسايي شده و در جهت رفع آنها اقدام شود.
(با تلخيص ، به نقل از کتاب :"دستنامه برنامه ريزي استراتژيک" تاليف: دکتر سيد محمد اعرابي)
|
فهرست اصلی
نویسنده: 
استراتژي، مفهومي است كه از حوزة مديريت نظامي سرچشمه گرفته است و اولين آثار مكتوب دراين زمينه به حدود 2500 سال پيش باز ميگردد. ولي سابقه كاربرد اين مفهوم در حوزة مديريت وبازرگاني به دهه پنجاه ميلادي و در حقيقت به زماني باز ميگردد كه نظريه پردازان سيستمهاي طبيعي،عامل محيط را در مطالعه سازمانها وارد ساختند اما واژة استراتژي براي اولين بار توسط «آلفرد چندلر»در كتاب «استراتژي و ساختار» به كار رفت. پس از «چندلر» دانشمندان ديگر به توسعة اين مفهومپرداختند و براي انجام اين مهم دو سبك مطالعات موردي و پژوهشهاي تحليلي را در اين حوزه به كارگرفتند. در سال 1980، «ميكاييل پورتر» مفاهيم اقتصاد را در اين حوزه به كار گرفت و موضوعاستراتژيهاي عام را پس از چندين سال مجدداً مطرح ساخت. «هنري مينتزبرگ» مفهوم استراتژيهايعام را گسترش داد و آنها را در چارچوب سطوح سهگانه استراتژي ارائه كرد. علاوه بر اين وي تعاريفگوناگون استراتژي را در پنج گونه دستهبندي كرد و براي نخستين بار مفهوم استراتژي نوپديد را درمقابل استراتژي برنامهريزي شده و شكلگيري استراتژي را در مقابل فرمولبندي استراتژي مطرحساخت.
توي اين پست مقاله ايي رو قرار مي دم از دکتر لطف الله فروزنده با عنوان : " مروري بر مدل هاي برنامه ريزي استراتژيک " .اين مقاله ۱۰ مدل از مدل هاي برنامه ريزي استراتژيک را به تفصيل تشريح مي کند : فرآیند برنامه ریزی جامع ، مدل استراتژي صنعتي ، مدل رايت ، مدل هيل ، مدل ديويد ، تکنيک هاي جدولي ، مدل BCG ، مدل CE ، مدل پورتر و مدل TOWS . اين مدل ها براساس توالي زماني تشريح شدند و هر مدل سعي کرده که مدل قبليش رو کامل تر کند. مطالعه اين مقاله براي دانشجوهاي مديريت بويژه گرايش استراتژيک مي تونه مفيد واقع بشه.من خودم که خیلی ازش استفاده کردم.
"کارل فون کلائوزویتس" را بنیانگذار اصلی "استراتژی" می دانند. کلائوزویتس که در قرن نوزدهم زندگی می کرد استراتژی را اینگونه تعریف می کند:
چند وقتی هست که کار نگارش پایاننامه را شروع کردم. البته هنوز در مراحل مقدماتی کارم هستم. ولی در همین چند وقتی که از شروع کارم گذشته با چند تا مشکل روبه رو شدم که شاید برای خیلیهای دیگه که پایاننامه نوشتند هم اتفاق افتاده باشه. 
