سوال: چرا باید مصرف‌کنندگان ایرانی از خریدن و سوار شدن خودرو‌های با کیفیت و ارزان خارجی محروم باشند؟

جواب: بخاطر اینکه خودروسازان وطنی بتوانند خودروهای بی‌کیفیت (البته بی‌کیفیت در مقابل محصولات و خودروهای با کیفیت خارجی) را به زور هم که شده به مصرف‌کنندگان داخلی بفروشند و خودروسازان داخلی خدای نکرده دچار ضرر و زیان نشوند و همچنین (البته این دلیل دوم درصدش کمتر است)، چند هزار نفری از شاغلین در بخش خودروسازی بی‌کار نشوند. (منبع: اینجا)

سوال: چرا باید مصرف‌کنندگان داخلی بجای خرید و مصرف برنج با کیفیت و خوش عطر و بوی طارم شمال، برنج بی‌کیفیت و آلوده تایلندی و پاکستانی (منبع: اینجا و اینجا) مصرف کنند؟ چرا باید مصرف‌کننده داخلی بجای خرید و مصرف پرتقال‌ها، هلوها، سیب‌ها، انگور‌ها و... با کیفیت داخلی، سیب و پرتقال مسموم اسرائیلی (منبع: اینجا)، سیب فیلیپینی (منبع: اینجا)، هلو و شلیل ترک (منبع: اینجا) و... مصرف کنند؟

جواب: برای اینکه واردکنندگان کلفت و رانت‌خوار بتوانند در این بین سود کلانی ببرد و تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان وطنی هم ضرر کردند که کردند به ما چه ربطی دارد؟! به ما چه ربطی دارد که حدود سه میلیون نفر در بخش کشاورزی این مملکت مشغول به کارند و ممکن است که بیکار شوند! (منبع: اینجا) مهم آن چند هزار نفر شاغل در بخش خودروسازی هستند.

و اما می‌رسیم به بخش پرطرفدار ای کاش‌ها که کشور ما را به کشور ای کاش‌ها تبدیل کرده:

ای کاش کمی عدالت وارداتی برقرار بود. ای کاش همانطور که برای حمایت ازخودروسازان داخلی حرص و جوش می‌زدند برای حمایت از کشاورزی داخلی هم هنگام تعیین تعرفه گمرکی حرص و جوش می‌زدند. ای کاش هلوی داخلی آنقدر ارزان نبود که باغدار بندرگزی مجبور بشود بعلت بصرفه‌ نبودن چیدن و ارسال محصولش به بازار، هلوهای شصت‌روزه‌اش را به مصرف گاوهایش برساند. (منبع: اینجا)

ای کاش کشاورزان این مملکت نیز در سطوح سیاستگذاری، همچون خودروسازان ما ارتباطات و لابی‌های آنچنانی داشتند.

ای کاش!

این کشاورز مظلوم. این خودروساز نورچشمی!